هات وه سه رم له و چشته ترسیم

ده لیل له یار نه له خودا پرسیم

وه تم ئه ی خودا یه تاوان چه س

خه تاو خیانه تم له ژیرسای تو چه س

وه تم ئه ی خودا تاکه ی خه م باری

دلداری کردم  لیم بو به ژاری

په ژاره و خه فه ت وه لیم ئه و یه ک هات

شه ش در دونیام گشتی وه سان هات

هیوام له ده رگات ته نیا یه ده ر بو

ئه ویش له به ختم په ژاره و خه م بو

تالب

                       حه سرت

تا که ی به حه سرت دلم تاسه بی

تا که ی شه ش ده رم ریگه ی گیرا بی

تا که ی فرشتم چاوی له خه و بی

تاکه ی روژی رون له لای من شه و بی

تا که ی مهنت کیش ده ردم کاری بی

تا که ی ژیانم بی قه راری بی

تا که ی بی وه فا بزان حالم

تا که ی به جه فای توا بنالم 

 پرده ی شب

در پرده ی شب باغم هایم سفر کردم 

 در سوگ کدامین غم باید بنشینم

در داشتم بر غم یار ننشینم

رنج غم یار بر خود هموار نخواهم کرد

اما دل غم یار دیدو شعله کشید

 بر بستر یار غم نگارم رفتم

پرسیدم آخر تو که هستی 

 که دلم در گرو دیده ی توست

گفتا تو هجر یار داری و

 من ز هجر تو بیمارو غمینم

تو بی خبر از غم دل و

ما ز تو و غمت نالانیم

گفتم دلا یار که از ما برهید

 گفت این حکمت هجر است عزیز

تالب  

له وره که سه ر سه ر مه سه

له وره که گیان ته ل به سه

له وره که عشق بی که سه

له وره که یار بال وه سه

له وره دوار هه ل وه سه

بیوش ئرا دل خه م به سه

له وره خودای هه م هه سه

تالب 

          

دل در گرو یار

فکر در وهم وخیال

چشم در حسرت دیدار

وصال در خواب و خیال

یار دور از این دیار

فاصله ها هزار هزار

یار بی فکرو خیال

اندیشه وفکر بی قرار

دلهره های بی امان

ثانیه های کند شمار

دست به دعای بی شمار

ترس زکار روزگار

امید به فیض کردگار

رحمت خدا و لطف یار

شاید شود پایان کار

تالب

دل گیروده  ده س و دو دیده یاره 

دل ته مه نا که له و وه ک چناره

دل ده س خره ده س وای روژگاره

دل حه یران کار په روه ردگاره

دل ئه وین گای ئه وین یار نازاره

دل په روه رده ده س ملای بیماره

دل په شیو زده ی بی مه یلی یاره

دل شیواو که رده ی نگای نازاره

دل سان صه بور هاو ده رد یاره

دل جیگه ی سر و رازو اسراره

کول ور بیووشم له دل زاره

دل جیگه خودا دل جیگه یاره

تالب

ئاگر دوزه خ که فته ناو خیال

خیال له بنیاد هاته وه ر چاوم

وه ر چاوم ته م بیوو تاکه نه سره وم

سه رم سور ماوه له ده س یارم

یار نه و نه مام بالا جوانم

یا خودا که س جورمن بخت ره ش نه بو

ده رمه نه له شون یار خوه ی نه بو

تالب

هیوور هاته و سه ر خال که ژالان

فام چگه و سه ر مینای نساران

دل هاته و سه ر عشه گه ی جاران

شور چگه و سه ر ناز نازاران

دل هاورد وه یاد بی مه یلی یاران

مه یل گلایی کرد له شده لاران

چاو که فته و هیوور ئه سره گه ی سیروان

بغض هاورد وه یاد ناله ی بی ئامان

ده م هاورده و یاد ورینه ی شه وان

گوش چگه و سه ر کرچه ی ناو حالان

ئه مشه و هه م منمو یاد یادگاران

له نو قرچه که فته دل مهنه ت باران

تالب 

دلا دیدی که یار چه کرد

ریشه ی دل بریدو پروا نکرد

هستیم را به باد دادو برفت

نگهی بر این دل نالان نکرد

تا بود اکسیر روح و جان بود

دل ما را با خبر از روز هجران نکرد

دلا یار ندانست بر حال ما چه گذشت

برفت وفکر دل آشفته ی ما نکرد

دلا بگذر زیادش غم مخور

 که عشق باهیچ کس مدارا نکرد 

تالب

من از آغاز ميلاد تو همراهت سفر كردم

پس از يك عمر دانستم سفر با مردم نامرد دشوار است

سفر با همره نامهربان تلخ است

برو اي بد سفر اي فرد ناهمرنگ

كه گويم بر خود مبارك باد اين جدايي را

تو را نفرين نخواهم كرد دعايت مي كنم با حال دلتنگي

كه بابي كعبه مقصود و فردايي طلايي را

نمي دانم،نمي دانم

اگر در اين سفر خار بلا پاي مرا آزرد

سخنهايت هم تيري بود و در پاي من بنشست

بود مشكل كه از خاطر برم اين بي صفايي را

رفيق نيمه راه من سفر خوش،خير همراهت

تو قدر من ندانستي

درون آب، ماهي قدر دريا را كجا داند؟

شكسته استخوان داند بهاي موميايي را

رفيق نيمه راه من سفر خوش،خير همراهت